ปีสร้าง

2569

 

เทคนิคและวัสดุ

สีฝุ่นธรรมชาติ กาแฟ และหมึกจีน บนกระดาษข่อย เย็บด้วยไหมเย็บแผล ร่วมกับดิน น้ำแข็ง และวิดีโอบันทึกกระบวนการละลาย

 

ขนาด

150 × 240 เซนติเมตร

 

จัดแสดง

นิทรรศการกลุ่ม ‘ละ-ลาย: ประวัติศาสตร์ ความทรงจำ และเรื่องเล่า’

13 มิถุนายน – 12 กรกฎาคม 2569

131 อาคารคุณากิจเทรดดิ้ง ถนนเยาวราช กรุงเทพมหานคร

​

เกี่ยวกับผลงาน

 

จุดเริ่มต้นของผลงานชิ้นนี้มาจากความสนใจเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ การละลายของน้ำแข็งขั้วโลก และความเปราะบางของโลกที่เราอยู่ เมื่อน้ำแข็งละลาย ภูมิประเทศ แนวชายฝั่ง และแม้แต่แผนที่โลกก็อาจค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา

 

ผลงานสร้างขึ้นจากกระดาษข่อยทำมือ ภูมิปัญญาดั้งเดิมของไทย ซึ่งมีข้อจำกัดด้านขนาด จึงนำแต่ละแผ่นมาเย็บต่อกันด้วยไหมเย็บแผลเพื่อให้เกิดระนาบที่ใหญ่ขึ้น ในอีกนัยหนึ่ง รอยเย็บเหล่านี้ยังสะท้อนถึงโลกที่เต็มไปด้วยบาดแผล

 

บนพื้นผิวกระดาษ มีการใช้สีฝุ่นจากธรรมชาติ ดิน กาแฟ และหมึกจีน วาดเป็นแผนที่โลก ก่อนวางน้ำแข็งไว้ด้านบนและด้านล่างของภาพ เปรียบเสมือนน้ำแข็งขั้วโลกเหนือและขั้วโลกใต้ เมื่อน้ำแข็งค่อยๆ ละลาย พื้นผิวของแผนที่ก็เปลี่ยนแปลงไปตามเวลา โดยปล่อยให้กระบวนการและผลลัพธ์ดำเนินไปในแบบที่ไม่อาจควบคุมได้ทั้งหมด

 

กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาประมาณเจ็ดชั่วโมง และถูกบันทึกเป็นวิดีโอ ก่อนย่อเหลือหนึ่งนาที เพื่อให้เห็นการละลายของน้ำแข็งและการเปลี่ยนแปลงที่ค่อยๆ เกิดขึ้นบนพื้นผิวของภาพ

 

หลังจากแห้งแล้ว ร่องรอยที่หลงเหลืออยู่บนพื้นผิวกลายเป็นบันทึกของการละลายและการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ผลงานถูกจัดแสดงในลักษณะแขวนลอยอยู่ในอากาศ คล้ายแผ่นเปลือกโลกที่ลอยเคลื่อนตัวอยู่เหนือหินหนืดเบื้องล่าง ทุกอย่างดูเหมือนมั่นคง แต่แท้จริงแล้วเปราะบางและกำลังเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา

 

งานชิ้นนี้ไม่ได้พูดถึงเพียงการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศเท่านั้น แต่ยังเกี่ยวข้องกับความไม่เที่ยง ทุกสิ่งล้วนเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นภูมิประเทศ เมือง ผู้คน หรือชีวิตของเราเอง

 

ผลงานชิ้นนี้ยังเชื่อมโยงกับประสบการณ์ส่วนตัว จากความฝันเกี่ยวกับภัยพิบัติสึนามิและน้ำท่วมครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นซ้ำๆ กว่า 60–70 ครั้ง ตลอดเวลากว่ายี่สิบปี รวมถึงการทำงานด้านการเตรียมพร้อมรับมือภัยพิบัติผ่านมูลนิธิความคิดสร้างสรรค์เพื่อรับมือภัยพิบัติ (Design for Disasters Foundation: D4D)

 

ท้ายที่สุด ผลงานชิ้นนี้เป็นการตั้งคำถามว่า เราจะอยู่กับความไม่แน่นอนที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อย่างไร และจะใช้เวลาที่มีอยู่ให้มีความหมายได้อย่างไร

​

วิดีโอเกี่ยวกับผลงาน

แนวคิดของนิทรรศการ โดย สุธี คุณาวิชยานนท์: 

https://www.facebook.com/share/r/1GMSQdMZRL/

บทสัมภาษณ์วิภาวี คุณาวิชยานนท์:

https://www.facebook.com/share/v/1EQmjN5ENB/

​

เครดิต

ริเริ่มและดูแลโครงการ: สุธี คุณาวิชยานนท์
กระดาษข่อย: นิศิษย์ ฤทธิเวช และอำภาพร น้อยพุก

ภาพถ่ายและวิดีโอ: N.Noun Studio – อิสราชัย เนินไพรบูลย์